Componisten/uitvoerenden: Friso van Wijck | Max Knigge
Opnametechniek: Daniël van Horssen
Van Paradiso neem je niet zomaar afscheid.
Sinds 1968 zit er een muziektempel in de oude kerk aan de Weteringschans. We weten allemaal wel dat deze tempel Paradiso heet. Wijd en zijd associëren we dit podium met popmuziek in alle verschijningsvormen. En terecht, want dat is hier altijd de hoofdmoot geweest.
Toch heeft hier, naast popmuziek, ook jarenlang hedendaagse gecomponeerde muziek geklonken. Toen in 2005 het Muziekgebouw aan ‘t IJ openging, was het de bedoeling dat de moderne muziek daarheen verkaste. Maar een groep conservatoriumstudenten wilde niet zomaar afscheid nemen van Paradiso. Dus klinkt hier in april 2006, een jaar na de opening van het Muziekgebouw, alsnog een concert.
De Chinees en een beetje kitscherig aandoende titel verwijst op studentikoos-ironische manier naar de componisten die aan dit stuk bijdragen. Het zijn namelijk allemaal gevorderde studenten aan de conservatoria van Amsterdam, Den Haag en Rotterdam. Acht jongens uit verschillende landen, met verschillende stijlen en verschillende insteken. Van het radicaal conceptuele Klarnet van Grzegorz Marciniak (“wat zou een microfoon opvangen die je binnenin een klarinet monteert”) tot Çengi van Sadik Ugras Durmus, die zijn Turkse achtergrond rechtstreeks laat doorklinken.
