All’improvviso

Op het slotconcert van een groot festival – en Oude Muziek is dat – mag er best eens feest gevierd worden. En zo gebeuren er dingen die in een normaal Oudemuziekconcert ondenkbaar zijn. L’Arpeggiata dat met de King’s Singers Dixieland speelt, of de blues, bijvoorbeeld. Een dolle boel in de wereld van de Oude Muziek waar ‘authentiek’ en ‘getrouw’ de toverwoorden zijn.

Maar hiermee hebben we nog maar het halve verhaal verteld. Deze dolle boel treffen we namelijk pas op het eind. Daarvoor gebeurt er al veel meer. L’Arpeggiata blijft daar binnen de grenzen van de barok, maar doet daar iets wat we in de klassieke muziek heel ongewoon vinden: improviseren!

Terwijl dat juist vroeger algemeen gebeurde. Op standaard-akkoordprogressies werd door instrumentale virtuozen eindeloos gevarieerd. Wij kennen vooral de op papier gezette versies van La Folia, Romanesca, Bergamasca en verschillende chaconnes, en musici spelen ze vaak minutieus na. Maar zeventiende-eeuwers deden dat wel even anders! Een goed musicus verzon eindeloos nieuwe noten boven dezelfde bas. En kreeg op die manier het publiek mee. Ook dat proberen de musici nu. Met succes, zoals u zelf wel zult horen…