Goebajdoelina Festival: dag van de grote ensembles

Sofia Goebajdoelina (1931-2025) is op tijd ontdekt. Weliswaar was ze de zestig al gepasseerd toen we in het westen de waarde van haar hedendaags-religieuze belevingswereld gingen inzien, maar ze mocht deze revival nog lang genoeg meemaken. Al haar grote werken werden klassiekers, en nog verschillende nieuwe werken beleefden hun vuurdoop. Een groot deel van dit verhaal speelde zich in Nederland af, waar Reinbert de Leeuw haar begin jaren negentig ontdekte.

In drie stukken van Goebajdoelina wordt een flink ensemble met orkestrale allures van stal gehaald. In een werk als Rubaiyat wordt bovendien afgerekend met het hardnekkige vooroordeel dat Goebajdoelina alleen maar christelijk geïnspireerde muziek schreef. Verder is er ook ruimte voor land- en tijdgenoot Alfred Schnittke. Tot op zekere hoogte waren de twee geestverwanten, maar uiteindelijk zijn de verschillen opvallender. Waar Goebajdoelina, met het geloof als ruggengraat, tot een eigen muzikale taal wil komen, legt Schnittke met zijn bijtende postmodernisme vooral zijn ongeloof en vertwijfeling bloot.