International Improvisation Pool – November Music 2006

Er was eens, in Amsterdam… een groepje jazzmusici. Ze speelden freejazz, en dat de meesten mensen het helemaal niet mooi vonden kon ze niets schelen: elke week weer waren hun avontuurlijke klanken in het BIMhuis te horen. Maar na verloop van tijd vonden ze de freejazz te beperkend. Hun muzikale interesse strekte zich uit tot buiten de jazz, en de vele verplichtingen die de vrijheid met zich meebracht (per se niet tonaal, per se geen liedjes, per se geen band met oudere stijlen) gingen op den duur ook knellen. Zo ontstond de impro, de typisch Amsterdamse mengeling van moderne jazz, modern klassiek en wat voor invloeden de musici allemaal nog meer wilden meebrengen.

Hoewel, Amsterdams … er waren meer plekken waar deze mengmuziek was ontstaan. Vaak los van elkaar, en zonder elkaars medeweten. Zo ontstond in New York de Third Stream, die tot een hele scene op zich uitgroeide. De muziek die we in Nederland impro noemen en in Amerika Third Stream – eigenlijk verschillen ze niet zoveel van elkaar. In ieder geval begrijpen de musici elkaar moeiteloos.

Daarom is het zo mooi dat in dit concert enkele grote improvisators van weerszijden van de Atlantische Oceaan in Den Bosch bijeenkomen. We horen violist Oene van Geel, anno 2006 de grote man in de nieuwe generatie Amsterdammers. Hij sluit een verbond met pianist Uri Caine, die wereldberoemd werd door zijn geheel eigen take op Bachs Goldbergvariaties. Ze krijgen onder meer steun van twee Vlamingen, drummer Eric Thielemans en accordeonist Philippe Thuriot. Thuriot werd bekend met Bach op de trekzak en is dus ook zeer vertrouwd met dit soort crossover.

Om repertoire zitten creatievelingen als Uri en Oene nooit verlegen. Niet zo vreemd dus dat het programma grotendeels uit eigen composities bestaat. Toch vergeten ze ook hun wortels niet: op de setlijst prijkt ook de onverwoestbare standard “My funny Valentine”.