Jazz Meets The World: Dimitar Bodoerov

Jazz is nooit een genre van ‘zuiverheid’ en ‘poortwachterij’ geweest. Het ontstond al als mengmuziek tussen militaire blaasmuziek, ragtime en blues. Heel vroeg kwam ook de commerciële song als invloed erbij, niet veel later werd ook de klassieke muziek in alle mogelijke vormen erbij betrokken. De muziek had duizend-en-een verschijningsvormen; de enige beperking die musici hanteerden was dat er geen beperkingen waren. En toch: op de een of andere manier klonk jazz altijd als jazz.

Ook met wereld- en (niet-Amerikaanse) volksmuziek zijn al sinds jaar en dag mengvormen gemaakt. Soms verjazzde de muzikant zijn eigen traditie (zoals Django Reinhardt, die de zigeunerjazz uitvond), soms ging een Amerikaan als ‘toerist’ op zoek naar exotische invloeden (zoals Dizzy Gillespie, die de Cubop ontwikkelde).

Pianist Dimitar Bodoerov zit daar een beetje tussenin. Hij is groot geworden als jazzpianist en niet als volksmuzikant, maar hij speelt wel de volksmuziek van zijn eigen land. En daarin valt wat te beleven. De Balkan, en zeker ook Bulgarije, is het gebied van de bijzondere maatsoorten. 5/8, 7/8, 11/8, niets is te gek in deze hoek van de wereld. Zonder moeite kunnen ze deze maten voelen, nazingen en zelfs nadansen. Voor de jazz, die vanouds leunt op gesyncopeerde vierkwartsmaten, is dat een flinke impuls.

Bodoerov, die rond de eeuwwisseling opkomt met zijn Balkanjazz voor pianosolo, woont sinds jaar en dag in Nederland. Als hij eind 2006 dit concert geeft, is hij al een gevestigde naam die over de halve wereld optreedt en diverse prijzen in de wacht heeft gesleept.