Na veel proberen wordt het een groene kerkstoel met rechte rug. Voor de Italiaanse pianist Enrico Pace belangrijk op precies de juiste hoogte ten opzichte van de vleugel het instrument te bespelen. Als duo speelt Pace en celliste Quirine Viersen in De Waalse kerk in Amsterdam op 26 en 27 februari cellosonates in mineur van twee Russen en een Duitser.
Door Irit van der Veldt
Gehoord 26 februari 2026, Waalse Kerk Amsterdam
Dicht tegen het klavier geklemd zit hij recht op zijn stoel. Alsof hij voortdurend aan zet is tijdens scrabbel. Bij forte trekt hij alle muziek uit het instrument en aait waar het zachtjes moet. Zo krijgt het spel tussen Viersen en Pace een gezicht en wordt het een geheel. Geen vraag en antwoord, geen leidende partij wel een eenheid van melodieën die tezamen drie composities tonen.
Snuifdoos als cadeau voor de componist
Al snel na het ontvangstapplaus neemt het tweetal plaats op het podium en speelt resoluut. Het zijn de arpeggioakkoorden in de piano, in de cellosonate nr 2 van Nikolai Miakovsky, die de ruimte vullen waarna in maat twee de cello bijvalt met lange noten als een soort contrasterende rust. Zo geeft de cello de opmaat voor het cantabilespel met lange vloeiende frasen vaak in hoge ligging. Geen makkelijke taak want de lange spanningsbogen eisen controle over streek en vibrato.
Na Miakovsky neemt Viersen de microfoon om een woordje te richten tot de matig gevulde zaal: “geen gebruikelijke onderbreking maar uitsluitend wanneer ze daartoe de behoefte voelt.” Ze vertelt over het onbekende maar mooie werk van Miakovsky en het veel bekendere en in zijn tijd door hertogen gewaardeerde werk van Beethoven, waar vaak een snuifdoos met snuiftabak als cadeau voor de componist tegenover stond. Het is de cello die zingt en de piano die mee-ademt en het af en toe overneemt in Beethovens cellosonate no 2 in g klein. Door Pace en Viersen wordt ook van deze Beethoven echte kamermuziek gemaakt van twee gelijkwaardige stemmen in gesprek waarbij de cello zingt en de piano mee-ademt en het af en toe overneemt.
Dikke accoorden
Na de pauze is het Rachmaninov die de avond afsluit met de bekende cellosonate op 19 in a klein. Het stuk wordt gezien als een van de grote romantische cellosonates: breed en emotioneel geladen. Een moeilijk stuk voor zowel de piano met dikke akkoorden, grote sprongen en lange spanningsbogen als voor de cello met veel expressie in de hoge registers en een groot bereik in dynamiek. Knap hoe dit duo ook van deze sonate een prachtig geheel maakt waar samen ademen de boventoon voert.
Concerten Waalse kerk: https://dewaalsekerk.nl/agenda
Foto: Irit van der Veldt
