Brad Mehldau & Perico Sambeat Group

Bij de Concertzender nemen we graag opkomende artiesten op. Jong talent, veelbelovende figuren, vaak als onderdeel van een grotere programmering. Meestal horen we later niet zo gek veel meer van die artiesten, maar soms is het raak. Dan hebben we iemand te pakken die later echt een Heel Grote Naam wordt.

In 2005 was dat het geval. In dat jaar stond Brad Mehldau op North Sea Jazz. Destijds al heel wat jaren bezig en flink aan de weg timmerend, kwam hij gemakkelijk op de radar van de Haagse jazz-hoogmis. Destijds stond hij nog niet voor een trio. In plaats daarvan treedt hij in twee gedaantes op. Voor de pauze horen we Mehldau als solopianist, een discipline waar hij in zijn jonge jaren in gespecialiseerd was. Zoals vaker bestrijkt zijn setlijst een breedpalet, van Tin Pan Alley songs (Gershwin) en grote mainstreamjazz (Coltrane) via bossa nova (Jobim) tot pop voor alto’s die zich terugtrekken op hun slaapkamer (Radiohead) of vieze ruige kroegen (Nick Drake).

Na de pauze treedt Mehldau toe tot een kwartet, waarin hij de aandacht deelt met saxofonist Perico Sambeat. Sambeat schrijft ook alle composities. Misschien was Mehldau hem destijds dankbaar dat hij deze kans kreeg. Twintig jaar later kunnen we ons dat moeilijk meer voorstellen. Tegenwoordig zou Sambeat blij mogen zijn als hij met Mehldau mocht spelen.