Zijn we verwend met zoveel puike jazzmusici?
David Berkman is nooit heel beroemd geworden. Jarenlang leed hij een opvallend bestaan in huiscombo’s, een groep musici die moest begeleiden wanneer er een Grote Naam in de toko kwam spelen. Uiteindelijk werd hij zelf bandleider, iets wat hij intussen alweer jaren volhoudt.
Berkmans composities zijn meermaals bekroond, en ook als solist staat hij zijn mannetje. Als je hem hoort, zou je zeggen: die man moet wereldberoemd zijn. Echter: dat blijkt tegen te vallen. Vraag maar eens aan tien jazzliefhebbers of ze David Berkmans kennen. Word hij miskend? Of zijn we verwend, en lopen er in New York nu zoveel goede jazzmusici rond dat we ze niet allemaal kunnen kennen? Geen idee…
Hoe het ook zij: dit concert is onze oren meer dan waard. David Berkman schittert met zijn vlot parelende spel in zijn eigen composities, waarin ook saxofonist Dick Oatts een glansrol mag vertolken. Interessant is het enige nummer dat Berkman niet zelf geschreven heeft: Giants steps van John Coltrane. Een gevaarlijke keus, want in deze klassieker met zijn notoir moeilijke akkoordenschema zal ieder foutje meteen worden opgemerkt. En trouwens: wat voeg je nog toe als het origineel door Trane himself is voorgedaan? De Berkmannen pakken dat aan door de muziek omgekeerd te benaderen. In plaats van meteen vol te beginnen met de iconische akkoorden, begint Berkman eerst onbegeleid solo te spelen. Pas na een aantal chorussen valt de saxofoon in, dan de bas en tenslotte de drummer. Het nummer sluit af met het thema dat we aan het begin niet gehoord hebben.
