Ook zonde. Nemen wij een concert op prachtige barokmuziek, wordt alles op één stuk na afgekeurd.
Fluitist Wilbert Hazelzet, klavecinist Jacques Ogg en cellist-gambist Jaap ter Linden gaven in de Waalse Kerk te Amsterdam een concert met Händel, Bach en veel Franse barok. Maar blijkbaar ging er iets fout bij het opnemen, of de musici vonden het zelf niet goed genoeg.
Het enige stuk dat overbleef was een fluitsonate van Händel. Ondanks het nummer – opus 1 nr. 1 – is het bepaald geen jeugdwerk. Händel publiceerde zijn twaalf sonates opus 1 in 1732, toen hij al lang en breed naam had gemaakt als opercomponist en nu furore maakte met het Engelse oratorium. Zo’n bekende naam, dat ging er bij het publiek in als koek. En niet alleen in Engeland. Daar kon een uitgever dus uitstekend aan verdienen. John Walsh, die de muziek liet drukken, schrok bepaald niet terug voor een fraudetje meer of minder. Eerder liet hij dezelfde muziek al drukken met de naam van de gerenommeerde Amsterdamse uitgever Jeanne Roger, die al een paar jaar dood was. Ook smokkelde hij er een paar sonates in die waarschijnlijk helemaal niet van Händel zijn. Allemaal om de verkoopcijfers op te krikken. Gelukkig hoeft bij de Sonate in e voor dwarsfluit en bas niemand daarover te twijfelen. De noten liegen niet: dit is pure Händel.
