Madrigalen in de schaduw van de grote jongens.
Wie een beetje verstand heeft van oude muziek, weet wat een madrigaal is. Een poëtische tekst gezet op verstaanbare, meerstemmige muziek. Grote componisten zijn Carlo Gesualdo en Claudio Monteverdi. Hun werk komen we regelmatig tegen in de concertzaal en de cd-zaak.
Maar mensen beseffen zelden hoe populair het madrigaal echt was. Amateurs en professionals zongen zich suf aan deze composities, en gedrukte bundels gingen als warme broodjes over de toonbank. Geen wonder dus dat er meer componisten waren dan de grote namen. In de schaduw van de beroemdheden kwamen nog talloze andere, vergeten namen tot bloei.
Het Gesualdo Consort zet zich vandaag in voor een aantal minder bekende componisten van madrigalen. Centraal staat de muziek van de Napolitaan Scipione Lacorcia. We weten weinig meer van hem dan dat hij tussen 1590 en 1620 drie boeken met madrigalen heeft gepubliceerd, waarvan het eerste niet bewaard is gebleven. Lacorcia lijkt beïnvloed door zijn streekgenoot Gesualdo.
