Goebbels & Goebajdoelina Festival: Prime lunchconcert

Dat had we niet helemaal zien aankomen. Na een meer dan geslaagd concert, waar het Dagblad van het Noorden 4 op 5 sterren voor overhad, werd de opname van Red run door Heiner Goebbels afgekeurd. Tja, de beweegredenen van musici zijn soms ondoorgrondelijk…

Zodoende houden we in dit concert uit het Goebbels & Goebajdoelina Festival alleen Goebajdoelina-over. Van wie we dan wel drie werken horen. Drie onbekende werken, die haar bovendien van een minder bekende kant tonen. Goebajdoelina kennen we van melancholieke, christelijk geïnspireerde muziek op de grens van tonaliteit en atonaliteit. Nu horen we verschillende kamermuziek-miniatuurtjes, en hoewel Lamento wel de kant van de melancholie op wijst, denken we bij Allegro rustico aan iets heel anders.

De Preludes voor cello solo uit 1974 zijn een relatief vroeg werk. Goebajdoelina kwam toen net in de publieke belangstelling (ook van de autoriteiten, met alle problemen van dien).  In veel genres, zoals vocale muziek en orkestmuziek, zette ze rond deze tijd haar eerste stappen. Op het gebied van kamermuziek had ze echter al een halve carrière achter de rug. Zodoende tonen deze miniatuurtjes geen aankomend componist, maar een rijpe en deskundige meesteres. De preludes hebben de vorm van etudes, en verkennen steeds contrasten in het cellospel.