Nieuwe en bekende muziek van een onderbelicht componist.
Nederland is toch zó’n onmuzikaal land… Terwijl de Duitsers muziekgeschiedenis per strekkende meter schiepen, terwijl de Italianen van opera hun staatsreligie maakten en ook de Fransen een flink woord meespraken, waren die Hollanders uitsluitend bezig met geld verdienen – en misschien een klein beetje schilderen.
Nou ja, je had Sweelinck. En vooruit, Van Eyck. En Reincken blijkt ook hier geboren. En Van Wassenaer, die hebben we sinds 1980 ook. En in de Franse tijd had je Fodor. En verder had je … nou ja, u snapt het. Er valt op dat beeld van ‘geen Nederlandse muziek die de moeite waard is’ heel wat af te dingen. En dan zijn er nog mensen die zeggen: “ja, maar ik ga geen muziek luisteren speciaal omdat ze uit Nederland komt.” Maar als wij niet gaan spitten naar verborgen schatten in onze muziekbodem, als wij ons erfgoed niet serieus nemen – wie moet er dan wel voor opkomen?
Zo horen we in dit concert niet minder dan zes composities van (1801-1857). Amsterdams componist, violist en dirigent van het orkest van Felix Meritis, wat toen tot de beste van de wereld behoorde. Muzikaal hoort Van Bree bij de vroege romantiek, Mendelssohn was een van zijn voorbeelden. Weinig avontuurlijk, vindt u misschien, maar destijds gewoon modern. Nog regelmatig uitgevoerd wordt zijn Allegro voor vier strijkkwartetten – een werk dat alleen al om zijn bijzondere bezetting en vorm de aandacht trekt. Maar ook in andere, minder bekende werken zoekt Van Bree, romanticus als hij is, de grens van genres op. In navolging van Beethoven schrijft hij ouvertures zonder opera eraan vast. En in een lang orkestwerk vervaagt de ooit zo scherpe grens tussen symfonie en fantasie. Verder horen we een ‘gewone’ ouverture (een bij een opera) en een vioolconcert. Genoeg te ontdekken dus.
