Periferics

De blokfluit is in onze tijd een alomtegenwoordig instrument. Niet iedereen heeft er een onvoorwaardelijke liefde voor, maar dat mag de pret niet drukken: er blijven nog genoeg mensen over die dit eenvoudige fluitje op hoog niveau bespelen.

Nu is het wel zo dat het repertoire beperkt is. In de achttiende eeuw moest het instrument het steeds meer afleggen tegen concurrenten als de dwarsfluit, de hobo en de klarinet. Probleem waren de kleine toonomvang, het bescheiden volume en vooral het geringe vermogen tot dynamische verschillen. In een muziek die steeds meer expressie vroeg had de blokfluit, waarop harder spelen al gauw tot een valse toon leidt, geen plaats meer. Pas in de twintigste eeuw begonnen componisten – nu en dan – het instrument weer voor te schrijven.

In dit concert wordt van die nood een deugd gemaakt. De twee uitersten van het blokfluitspectrum – Oude Muziek en Nieuwe Muziek – klinken gebroederlijk naast elkaar. Studenten blokfluit aan het Amsterdams Conservatorium laten om beurten muziek horen van renaissancefiguren als John Dunstable en Hayne van Ghiezegem, terwijl de modern georiënteerde blazers zich richten op Isang Yun, Franco Donatoni of Cornelius Cardew.