The Myth is in Art – November Music 2006

Westerse klassieke muziek heeft iets religieus. Naarmate de godsdienst een steeds bescheidener plek in onze samenleving ging innemen, werd muziek centrum van een ritueel waarin ze zelf aanbeden werd. Niet door de muziek heen praten, alleen klappen als een werk helemaal is afgelopen en met opperste eerbied spreken over de geniale componist wiens meesterwerk je zojuist gehoord hebt.

De komst van de Nieuwe Muziek maakte dat probleem niet minder groot. Integendeel: in de moderne muziek werden vernieuwende componisten helemaal op een voetstuk gezet. Componeren werd een soort octrooibureau: iedereen probeerde een nieuwe techniek uit te vinden en o wee als je iets gebruikte wat een ander al gebruikt had. Muziek maken? Dat was voor genieën, daar moesten gewone muzikanten zich helemaal niet aan branden.

In de jaren zestig was een groep jonge componisten dat wel een beetje zat. Zij wilden de muziek echt vernieuwen: niet alleen de noten maar ook de muziekpraktijk. De traditionele band tussen componist, uitvoerenden en publiek werd radicaal op zijn kop gezet. Composities draaiden vaak niet (alleen) om het klinkend resultaat, maar ook om het idee. Fluxus heette deze kunstbeweging, die trouwens niet tot de muziek beperkt was.

In dit concert laat Stephan Froleyks horen dat Fluxus anno 2006 nog lang niet dood is. Klassiekers als de Symphonie Monoton-silence van Yves Klein, waarbij extreem saaie muziek (ja, we mogen dat zeggen, want de componist heeft het zo bedoeld) dient om een schildersessie te begeleiden, worden afgewisseld met nieuwe composities. Centraal in het programma staat een nieuw werk van Mayke Nas, Anyone can do it. De punkmentaliteit in een klassieke concertzaal, en meer dan dat: het publiek mag, nee moet in dit stuk ook zelf meedoen! Wat een opluchting als je normaal in opperste concentratie je mond hebt te houden…