NSJ ’05: Saxion V, Gustav Klimt Strijkkwartet & Glenn Corneille play Symbiosis

Eén vraagstuk loopt als een rode draad door de jazzgeschiedenis. Hoe komen we aan langere vormen? Naarmate de jazz zich ontwikkelde, ging hij zich steeds meer meten met de klassieke muziek. Er werden artistiek prijzenswaardige dingen gedaan, maar een lange vorm, die ook nog een beetje spannend blijft, zoals een klassieke symfonie? Dat was moeilijk. Ted Gioia noemde de zoektocht naar langere vormen ‘de Heilige Graal van de jazz’.

In 1974 deden Bill Evans en de Duitse dirigent Claus Ogermann een poging om deze Heilige Graal te vinden. Ogermann had een heus jazz-pianoconcert gecomponeerd, Symbiosis genaamd. Zoals we mogen verwachten van een concert leeft de solist in symbiose met het orkest. Een bonte waaier aan invloeden komt langs, van minimal tot samba en van filmmuziek tot Stravinski. Het concert werd goed ontvangen; zelfs de Canadese Bach-pianist Glenn Gould was er fan van. In 1975 speelde Evans het werk nog eens, dit keer in Nederland met het Metropole Orkest.

In dit concert slaan het saxofoonkwintet Saxion V, het Klimt Strijkkwartet en pianist Glenn Corneille de handen ineen om dit werk in de herhaling te gooien. Natuurlijk zijn ze bij elkaar nog geen symfonieorkest, maar het gezelschap is groter en bonter dan we van de jazz gewend zijn. Voorafgaand aan dit monument spelen ze nog een paar Evans-nummers van bescheidener formaat.

Een andere bijzonderheid: dit is een van de laatste optredens van Glenn Corneille. De Venlose jazz- en lichtemuziekpianist, bij het grote publiek bekend van De Notenclub, zou een maand later omkomen bij een verkeersongeluk. 35 jaar werd hij slechts. Des te bijzonderder wordt dit concert.