Hoe Afrika en Amerika naar elkaar luisteren.
Weet u nog, de RASA. In een steegje in de Utrechtse binnenstad zat een groot theater, waarin het hele jaar door muziek uit alle hoeken van de wereld te horen was. Het lijkt een eeuwigheid geleden. Als je bedenkt dat ook het Tropentheater in Amsterdam inmiddels niet meer bestaat, lijkt het er toch op dat wereldmuziek in Nederland bijna verstomd is…
Toch is de belangstelling voor niet-westerse muziek echt niet verdwenen. Vooral Afrikaanse muziek blijft het goed doen, met wereld(cult)hits uit woestijnblues, singeli en amapiano. Maar de grote hit blijft toch wel de muziek met trommels. En dat is niet zo gek! Uit West-Afrika komen de meeste voorouders van Afro-Amerikanen. Daar komen dus ook de ritmes vandaan die jazz, blues, rock en soul maken tot wat het is. Deze ritmes zijn een wereldtaal, dankzij Amerika en zijn culturele invloed.
Afrika gaf, maar neemt ook. De Guinese muzikant Ba Cissoko werd grootgebracht in de traditionele muziek: verhalende zang met de kora (een helder tintelende harp) en de tamani (een trommel met toonhoogte, die vaak gebruikt werd om op afstand te communiceren; dit ding heet dus géén tamtam!). Maar muziek maken zoals zijn eigen betovergrootvader, dat wilde hij toch niet. Daarom liet Cissoko zich inspireren door Amerikaanse rock, bijvoorbeeld door de psychedelica van Jimi Hendrix. Dat hoor je aan van alles. Bijvoorbeeld aan de elektrische kora die in zijn band gebruikt wordt.
In dit concert uit 2006 geeft Afrika weer aan Europa, in de vorm van een prachtig concert. Songtitels hebben we helaas niet, maar dat mag de pret niet drukken.
