Miles Davis & John Coltrane Centennial (2)

1958 Miles
Bassist Paul Chambers opent de piano-intro van de standard Stella by Starlight met een gestreken, liggende toon. Davis begint de melodie met veel rusten (stiltes). Zijn expositie van het thema is rijk aan kleur en dynamiek. Mooi moment: Davis draagt zijn solostokje over aan Coltrane, waarbij de klanksterkte, én de overgang van brushes naar sticks, het klankbeeld een kick geven. Na de korte solo’s van tenorsax en piano volgt een terugkeer naar de eerste sfeer, in omgekeerde volgorde: trompetsolo, waarna piano en gestreken bas afsluiten.

In Love for Sale (11’46”) krijgen de solisten ruim de tijd. Zo ook pianist Bill Evans.
Net als bij het debuut van Coltrane in Miles’ band*) was het wel even wennen voor Evans. Davis tegen Evans: “Bill, you know what you have tot do, don’t you, to be in this band?” He (…) shook his head and said: “No, Miles, what do I have to do?” I said: “(…) You got to fuck the band.” Tja…
Davis: “Bill had this quiet fire that I loved on piano. (…) Crystal notes or sparkling water cascading down from some clear waterfall.” Maar Evans had niet ‘alles’. Soms haalde Davis pianist Red Garland terug voor sommige stukken. Of Wynton Kelly.

Naast de voor Davis fris-vernieuwende speelstijl van Evans, was Davis gefascineerd door zijn ideeën over ‘modaliteit’. Ook liet Evans hem kennismaken met muziek van Ravel, Rachmaninov en Chatsjatoerjan. Een wereld ging open. Al die mogelijkheden qua toonreeksen en samenklanken – ver verwijderd van de toenmalige jazzgrenzen.

De samenwerking met Evans duurde niet lang. Hij had een hekel aan touren. Daar kwam bij, dat black people nogal eens kritiek op Davis hadden, omdat hij een white boy in zijn band had. Moest dat nou? Ook daar kon Evans slecht mee omgaan.

————————————

Het Newport Jazz Festival is een meerdaags jazzfestival, sinds 1954 jaarlijks gehouden in Newport (Rhode Island). Miles Davis maakte er zijn debuut in 1955. Zijn muted solo in Round about Midnight deed alle festivaloren spitsen, en maakte grote indruk. Deze comeback, na een moeilijke periode in zijn persoonlijk leven, leverde hem een platencontract op bij Columbia, alsook een definitieve doorbraak in de jazzwereld.
Drie jaar later, in 1958, staat hij met zijn kwintet op het zomerse openluchtpodium.

Ah-Leu-Cha
Na de introductie van Willis Conover opent het kwintet met Ah-Leu-Cha (Charlie Parker). Die standard krijgt hier een sneller tempo dan gebruikelijk. Geen bezwaar tijdens de improvisaties, maar de expositie van het thema wordt een rommeltje. Breakneck snelle toonslingers zijn tevens een karakteristiek van de solo’s van Coltrane en Adderley. Vooral Coltrane is gedurende dit hele optreden in Newport niet te stoppen. Maar zíj hebben alles onder controle!

En dan drummer Jimmy Cobb. Wat een energie! Dat begint al in het thema, waar hij een flink aantal solomaten krijgt. En dat houdt niet op. Dat blijft zo tot de laatste maat van dit volledige optreden! Soms wordt Cobb gezien als ‘niet van hetzelfde niveau’ als ‘Philly’ Joe Jones. Maar hij is gewoon ‘anders’. Zijn carrière kreeg een flinke boost na de verschijning van het iconische album Kind of Blue  1959 (zie de volgende uitzending). En u, luisteraar, wat vind u van zijn rol in Ah-Leu-Cha en de volgende stukken?

Alle zes stukken van dit Newport concert blijven op hetzelfde hoge energieniveau. Feest!
De punt wordt gezet door The Theme. Davis’ sign-off tune dat hij vanaf de jaren ’50 regelmatig bleef gebruiken. Het vaak kortdurende stukje maakte gedurende enkele decennia een ontwikkeling door.

————————————–

1958 Miles

• Stella by Starlight (Victor Young)
• Love for Sale (Cole Porter)

Miles Davis at Newport

1. Introduction (Willis Connover)
2. Ah-Leu-Cha (Charlie Parker)
3. Straight no Chaser (Thelonious Monk)
4. Fran Dance (Miles Davis)
5. Two Bass Hit (John Lewis, Dizzy Gillespie)
6. By By Blackbird (Ray Henderson)
7. The Theme (Miles Davis)

House of Hard Bop – Eric Ineke

*) Klik voor de 1^e uitzending van ‘Miles Davis & John Coltrane Centennial’

   Klik voor het bijbehorende Nieuwsbericht