Layla en Majnun. Of was het nou Romeo en Julia? Of Tony en Maria?
Het is een van de grootste clichés van onze cultuur: de twee jonge geliefden die elkaar niet kunnen krijgen omdat hun ouders mordicus tegen zijn – vanwege de vete die ze onderling hebben. Maar ooit was dit verhaal nieuw – en zolang er volwassen mensen zijn die vanwege hun oorlog de liefde niet de vrije loop geven, zal dit verhaal ook nooit helemaal oud worden.
Een van de oudste verhalen op dit gebied is dat van Layla en Majnun. De Arabische dichter Qays ibn al-Mulawwah, die leefde in de vroeg-islamitische tijd, wordt als kind verliefd op Layla, maar later verbiedt haar vader de twee om te trouwen. Hij raakt geobsedeerd door het meisje – zodanig dat men hem Majnun (‘bezeten’) gaat noemen. Het verhaal werd razend populair in de islamitische wereld, niet in de laatste plaats in Perzië. In de twaalfde eeuw, dezelfde eeuw waarin bij ons de troubadours hetzelfde thema gingen verkennen, werd dit romantische verhaal tot een heus epos verwerkt.
De Oezbeekse Sevara Nazarkhan en de Tunesisiche Ghalia Benali komen uit twee uitersten van de islamitische wereld. Elkaar verstaan kunnen ze niet, en de culturele bagage die ze meenemen is heel verschillend. Maar het verhaal van Layla en Majnun kennen ze allebei. Zodoende vinden ze elkaar, samen met hun Nederlandse begeleider Gerry de Mol, in verschillende Oezbeekse en Arabische liedjes. Maar ook in een modern liedje van Billie Holiday. Waaruit maar weer blijkt hoe tijdloos het is.
